magazine / juli 2016

Lokvlotvissen met de Esperanza

‘Iedere dag van zonsopkomst tot zonsondergang staan er drie mensen op de uitkijk op zoek  naar de tonijnlokvlotten. Ook ik speur geregeld met een scherpe blik het water af.’

‘Iedere dag van zonsopkomst tot zonsondergang staan er drie mensen op de uitkijk op zoek naar de tonijnlokvlotten. Ook ik speur geregeld met een scherpe blik het water af.’

© Will Rose / Greenpeace

Er staat een regenboog aan de hemel als de Esperanza de haven van Diego Suárez (Madagaskar) uitvaart, met aan boord GPM-redacteur Hiekelien van den Herik. Greenpeace is op weg naar de Indische Oceaan om de vernietigende vismethoden achter Thai Unions bliktonijn te onthullen.

‘Ik verruil vier weken lang mijn bureau in Amsterdam voor een plek aan boord van de Esperanza. Samen met fotograaf Will, cameraman Fionn en persmanager Arin zal ik via media, blogs en de onmisbare social media dagelijks verhalen vertellen. Het is mijn eerste zeereis voor Greenpeace, dus ook een test van mijn zeebenen. Aan boord wacht ons een warm welkom en een kennismaking met de scheepsregels en -routine. De bemanning komt uit de hele wereld: Korea, Zuid-Afrika, Curaçao, Frankrijk, Canada… De internationale samenstelling is een goede afspiegeling van Greenpeace én van het mondiale probleem dat we gaan aanpakken.

HET GROOTSTE TONIJNBEDRIJF TER WERELD

De kans is groot dat je ooit een product van Thai Union in handen hebt gehad. In Nederland of Engeland onder de naam John West, of als blikje Petit Navire op de camping in Frankrijk. Een op de vijf verkochte blikjes tonijn ter wereld komt uit de fabrieken van Thai Union Group. Met zo’n marktaandeel heeft het bedrijf een enorme invloed op de manier waarop tonijn gevangen wordt. Een verantwoordelijkheid die het bedrijf tot nu toe weigert te nemen.

In plaats daarvan doet Thai Union zaken met industriële vissers die de tonijnstanden nog zwaarder onder druk zetten door hun destructieve vismethoden. Greenpeace en media als de New York Times onthulden bovendien dat Thaise vissersvloten die aan Thai Union leveren, de mensenrechten van hun medewerkers op schandalige wijze schenden. Nu gaan we de schade opnemen die Europese vloten voor onze budgettonijn aanrichten.

Dankzij klokkenluiders uit de industrie weten we waarnaar we moeten zoeken

DE SPEURTOCHT BEGINT

Een van de grote problemen op de Indische Oceaan is de massale inzet van tonijnlokvlotten. Tijdens deze reis willen we zoveel mogelijk lokvlotten vinden, documenteren en opruimen. Van zonsopkomst tot zonsondergang staan er daarom drie mensen op het hoogste dek op de uitkijk. Iedereen wordt ingeroosterd, dus ook ik speur elke dag een paar uur met een verrekijker de zee af. Dankzij klokkenluiders uit de industrie weten we waarnaar we moeten zoeken: een paar drijvende boeien zo groot als een voetbal en een al even klein gps-baken. Het lijkt een onmogelijke taak, zeker als de zee een beetje onstuimig wordt. Maar aan het einde van de eerste dag is het raak! We laten de rubberboot te water: het actieteam is onderweg. Het idee van lokvlotten of Fish Aggregating Devices (FADs) is even simpel als oud. Vissen voelen zich aangetrokken tot drijvende objecten. Al honderden jaren gooien vissers daarom palmbladeren of boomstammen in het water om vissen te lokken en uit het water te hengelen. Tegenwoordig zijn lokvlotten meestal van plastic. Als ik het eerste vlot zie, kan ik me moeilijk voorstellen dat zo’n hoopje afval zoveel problemen kan veroorzaken. Pas als de vlotten aan boord zich opstapelen, wordt de omvang ervan duidelijk. LEES VERDER>

 MY ESPERANZA

Bouwjaar: 1984 | Lengte: 72,3 meter | Breedte: 14 meter |
Maximale snelheid: 14 knopen 

De Esperanza werd gebouwd als brandblusschip voor de Russische marine. Na grondige verbouwing, kwam ze in 2002 voor het eerst in actie voor Greenpeace, bij de blokkade van een lading fout tropisch hardhout in Amsterdam.

The Esperanza pictured in the Indian Ocean.The Greenpeace ship  Esperanza has launched an expedition in the Indian Ocean to peacefully tackle unsustainable fishing. With some tuna stocks in the Indian Ocean, such as Yellowfin, on the brink of collapse due to overfishing, the expedition is exposing destructive fishing methods which contribute to overfishing and harm a range of marine life including sharks and juvenile tuna.