Miljoenen mensen zijn voor voedsel en inkomen afhankelijk van Europa's zeeën. Onze kustwateren bieden vermaak aan miljoenen anderen. Je verwacht dus dat Europa verantwoord omgaat met haar natuurlijke rijkdommen. Niets is minder waar. Dankzij mismanagement zijn onze zeeën in crisis. In plaats van een sterk beschermplan komen de Europese milieuministers met vage beloftes en afgezwakte toezeggingen.
Ieder jaar bepaalt de Europese Visserijraad met behulp van quota hoeveel er mag worden gevist. En elk jaar opnieuw worden de adviezen van ICES grotendeels genegeerd. De quota worden hoger gesteld dan de biologische grenzen van onze zeeën.
De kabeljauw- en tonijnpopulaties, het levensbloed van de Europese visserijvloten, staan op instorten. Ongeveer 60 tot 90 procent van alle commerciële vispopulaties worden overbevist. Daarnaast kampen onze zeeën met chemische en radioactieve vervuiling, klimaatverandering en toenemende scheepvaart. De noodklok luidt.
Europese en nationale regelgeving
In 2004 hebben EU-lidstaten, niet EU-lidstaten en een groot aantal internationale organisaties, waaronder Greenpeace, gesproken over een plan van aanpak om te zorgen dat in 2021 alle Europese zeeën weer gezond zijn. De Europese Commissie heeft in oktober 2005 een conceptwet voor de bescherming van het mariene milieu voorgesteld, de EU Kaderrichtlijn Mariene Strategie. Deze richtlijn moet de pijler vormen van de te ontwikkelen Europese maritieme regelgeving.
Elk land moet volgens deze Europese regelgeving een strategie ontwikkelen hoe zij de zeeën gaan beschermen. Alle Milieuministers van de EU moeten nu samen tot overeenstemming komen over de richtlijn die bepaald waaraan deze nationale strategieën moeten voldoen.
Teleurstelling
In december 2006 kwamen de EU-Milieuministers tot een eerste overeenstemming over de richtlijn. De EU heeft met deze wetgeving de kans het tij te keren, maar mist nog de ambitie om dat ook daadwerkelijk te doen! Het resultaat van deze overeenstemming is ronduit teleurstellend.
De richtlijn mist de harde toezeggingen. In plaats daarvan doen de ministers vage toezeggingen het zeemilieu te beschermen, maar alleen daar waar het praktisch is en vooral niet te veel gaat kosten. Zelfs belangrijke bestaande milieudoelstellingen, zoals het voorzorgprincipe, zijn uit de tekst verdwenen.
Het Europees Parlement, wat ook nog over de tekst moet stemmen, was in november 2006 tot een veel krachtiger richtlijn gekomen.*
Wat wil Greenpeace?
Greenpeace vindt dat in de Europese Mariene Strategie:
- De lidstaten moeten overeenkomen dat de doelstellingen ook daadwerkelijk worden behaald; dus een resultaatverplichting in plaats van een inspanningsverplichting: niet 'streven naar' maar 'zullen behalen'
- De lidstaten ervoor zorgen dat deze regelgeving overeenkomt met en minstens zo ambitieus is als de bestaande internationaal
gemaakte afspraken - waaronder een referentie naar de noodzaak voor een
grootschalig netwerk van zeereservaten waarbinnen geen destructieve
menselijke activiteiten mogen plaatsvinden
- De lidstaten in de richtlijn refereren naar de specifieke bedreigingen
die de zeeën in zo'n slechte staat hebben gebracht, waaronder de
massale overbevissing
*
In 2007 zal blijken hoe serieus de EU-lidstaten zijn over de te stellen milieudoelen en of de Milieuministers zich aansluiten bij de tekst van het Europees Parlement.
