Industriële vissersvloten hebben hun eigen visgronden uitgedund en bijna vernietigd en nu, in plaats van te accepteren dat zij hun viscapaciteit moeten verminderen, wenden de vissersvloten hun begerige ogen naar de Stille Oceaan en West Afrika.
In plaats van hun eigen probleem op te lossen, brengen de noordelijke vissersvloten nu hun problemen naar de betrekkelijk gezonde oceanen in het zuiden. De toekomst van deze oceanen, en van de kustgemeenschappen die ervan afhankelijk zijn, is steeds meer overgeleverd aan vissers zonder scrupules en een groeiende mondiale vraag naar tonijn.
De rijke Pacific
Het westen en het midden van de
Stille Oceaan (Pacific) huisvesten meer dan 20 eilandstaten en de grootste
tonijnvisgronden ter wereld. Meer dan de helft van de
tonijnvoorziening over de hele wereld, ongeveer 2 miljoen ton per
jaar, is uit dit gebied afkomstig.
Het is onlangs duidelijk geworden
dat enkele van de belangrijkste soorten overbevist dreigen te worden,
en dat het dus niet meer gaat om een van de laatste gezonde
visgronden ter wereld. In tegendeel: de gebieden vallen steeds meer
ten prooi aan afgelegen landen en illegale, niet-gemelde en niet
gereguleerde (illegal, unreported en unregulated, IUU) piraatvissers,
boten die net zoveel vis pakken als ze willen.
Beroving van de gemeenschappen in de Pacific
De mensen in de Pacific vissen al duizenden jaren in de oceaan
en beheren de traditionele visgronden verstandig. Momenteel vangt een
vloot van plaatselijk gestationeerde boten, eigendom van buitenlandse
en plaatselijke ondernemingen, ongeveer 200.000 ton tonijn per jaar
(10 procent van de totale vangst).
Maar steeds grotere aantallen
industriële lange-afstand vissersboten trekken de Stille Oceaan
op en nemen ongeveer 1.800.000 ton (90 procent van de totale vangst).
In plaats van hun vangsten en het aantal boten te verminderen om hun
eigen visgronden te laten herstellen, trekken landen zoals China,
Korea, Taiwan, Japan, de V.S. en de EU eenvoudig verder naar de
volgende visgronden - de Stille Oceaan.
Tot overmaat van ramp
vormen deze praktijken ook een financiële exploitatie - de
economische opbrengst aan toegangsrechten en vergunningen voor het
gebied bestaat slechts uit 5 procent of minder van de US$2 miljard
die de vis op de markt waard is. De piraatvisserij vormt natuurlijk
al helemaal geen inkomsten in het laatje. Piraatvissers houden zich
aan geen enkele regel en bezorgen het gebied niks dan nadeel
De
Stille Oceaan bevind zich voor de tweesprong. Het ene pad
leidt naar blijvende en rechtvaardige visgronden, een gezond
zeemilieu en stabiele en welvarende eilandgemeenschappen. Het andere
pad leidt naar de ondergang van de belangrijkste tonijnvisgronden en
verlies van het levensonderhoud en voedselvoorziening voor de mensen
in de Pacific.
