Ilja in Korea

zoom

Ilja met Greenpeace-vrijwilliger Jordan bij de Greenpeace Walvis Ambassade in Ulsan, Zuid Korea. Foto: Greenpeace

Ulsan 26 juni, Ilja in Korea (de laatste...)

Nu de IWC-vergadering voorbij is en de bouw van de walvisvleesfabriek in elk geval de komende maanden niet zal plaatsvinden, is het tijd de walvisambassade in te pakken. Voorlopig. Terwijl de eerste spetters van de monsoenregen vallen, breken we ons tentenkamp af. We laten de grote paal waar bovenop de vlag ‘geen walvisjacht’ wappert en een gigantisch grote walvisstaart achter. Op de walvisstaart staat “Korea land van walvisbescherming?”…. Een belangrijke herinnering voor de Koreaanse regering.

Ik heb een beetje een dubbel gevoel. Het recente bericht in de media van de Koreaanse regering dat ze toch de walvisvleesfabriek wil gaan bouwen in combinatie met de donkere wolken en de regen maakt me triest. Het ministerie van Visserij in Korea is, net als in Japan, erg conservatief. We zullen nog flink wat werk moeten verzetten.

Aan de andere kant hebben we toch veel bereikt in de afgelopen drie maanden. Er is een grote verschuiving bezig in Korea. Er wordt nu anders naar de walvisjacht en de bijvangst van walvissen gekeken. De walvisambassade is echt een begrip in Korea. Mijn collega’s werden zelfs door een hoteleigenaar in Seoul van de televisie herkend. Wij en onze partner, de Koreaanse milieuorganisatie KFEM, zijn dan ook regelmatig in het regionale en nationale nieuws geweest. Diezelfde avond nog zal KFEM deelnemen aan een televisiedebat van een uur over walvisjacht!

Een voorbeeld die deze kentering zo treffend illustreert is de reportage die afgelopen week op de Koreaanse tv te zien was over de bijvangst van walvissen door vissers. Terwijl de handelaren en betrokkenen in bijgevangen walvisvlees vroeger stoer open en bloot hun verhaal vertelden, waren hun gezichten nu onherkenbaar gemaakt….

Ook hoopvol is de uitkomst van een recent onderzoek door KFEM: de meerderheid van de Koreanen (60%) is tegen de hervatting van walvisjacht en maar 24% is voor. Ik heb de verandering in houding soms met eigen ogen zien gebeuren. Eén incident staat mij in het geheugen gegrift. Een Koreaanse man die op weg was naar het walvisfestival naast ons om een lekker hapje walvisvlees te eten, wipte uit nieuwsgierigheid onze walvisambassade binnen. Na het horen en zien van ons verhaal, zwoor hij bij het verlaten van de tent dat hij nooit meer walvisvlees zal eten! 

Ik verlaat Korea dan ook met een gevoel van hoop. Hoop voor de mensen van Ulsan dat ze snel een betere bestaan kunnen opbouwen dan het verkopen van walvisvlees. Ook heb ik hoop voor de walvissen en dolfijnen in de Koreaanse wateren. Ik ben er echt van overtuigd dat onze aanwezigheid hier en de vele gesprekken met de zo buitengewoon beleefde en vriendelijke Koreanen, het voortbestaan van de walvis veel goed heeft gedaan.

Tot zover, Ilja

Ik was verbaasd iemand van oliebedrijf Exxon op de IWC te zien rondlopen maar toen ik hoorde dat die dag de Sakhalin gray whale op de agenda stond, begreep ik het. De Sakhalin gray whale is met nog maar zo'n 97 exemplaren de meest bedreigde walvispopulatie ter wereld. Deze grijze walvissen migreren en komen in de zomer bij het Russische eiland Sakhalin (oostkust Siberie) bijvoeden. Oliemaatschappijen zoals Exxon, Shell en BP willen de rijke olie- en gasvelden in de wateren van Sakhalin exploiteren; precies in de gebieden waar deze walvis in de zomer heengaat. Dit heeft uiteraard een negatieve invloed op deze toch al zeer kwetsbare walvissen. De IWC roept in elk geval op deze Sakhalin walvis beter te beschermen! Ben benieuwd wat Exxon, Shell en BP hiermee gaan doen.....

Over het algemeen is de IWC echt een typische vergadering. Grijze pakken, veel papierwerk, vele formele teksten. Maar af en toe kom je in al die stapels papier grappige dingen tegen. Zoals de term ‘stinky whales’. Die zijn beroemd hier op de IWC. Wat zijn dat nou stinky whales? Vijf a tien procent van de grijze walvissen (niet te verwarren met de Sakhalin versie) die hier en daar in Rusland worden gevangen voor eigen gebruik, blijkt een ontzettende gore, chemische lucht te verspreiden. Zeker niet geschikt voor consumptie. Is het door vervuiling, gaat het om een ziekte? Of zijn ze te vaak bij Ulsan in de buurt geweest ;). Er is besloten dat te gaan onderzoeken.

Hieruit blijkt overigens wel dat walvissen wel meer aan hun staart hebben dan de walvisjacht. Vervuiling, klimaatverandering en verdrinking in vissersnetten kost 1000 dode walvissen en dolfijnen PER DAG! Het is toch van de zotte dat er door mensen uit de hele wereld een hele week lang wordt gesproken over het mogelijk hervatten van de walvisjacht. Dat is echt het laatste wat de walvissen kunnen gebruiken.

Dus om maar onparlementair te zeggen, mijn broek zakte af toen ik die middag hoorde dat Nederland mede een voorstel indiende waarmee de kans groot is dat de hervatting van de commerciële walvisjacht snel dichterbij komt. Zo'n voortrekkersrol past al helemaal niet bij een land waarvan de meerderheid van de bevolking en de Tweede Kamer gecontroleerde walvisjacht afwijst.

De dag daarop was Nederland gelukkig al weer tot inkeer gekomen. Wel besloten de deelnemers van de IWC dat er gesproken zal blijven worden over de voorwaarden op basis waarvan de commerciële walvisjacht weer kan worden toegestaan. Dus de walvis is voorlopig nog niet gered van de dreiging van de commerciële walvisjacht.

Ik slenter wat door de straten van Ulsan. ‘Being cute’ is hier helemaal in. Vrouwen lopen rond in snoezige kleertjes, parasolletjes en parmantige schoentjes. ‘Being cute….’ ik denk aan de resultaten van de internationale vergadering, die zijn eigenlijk helemaal niet zo snoezig.

Samenvattend blijven we met de rare situatie achter dat, hoewel de commerciële walvisjacht dit jaar niet is hervat, Japan (onder wetenschappelijk noemer) vanaf december zo'n 1000 walvissen zal jagen, inclusief de bedreigde gewone vinvis. Dit in combinatie met de ‘belofte’ van Japan om volgend jaar met nog meer voorstanders te komen, vraagt om serieuze actie op de IWC vergadering volgend jaar van de landen die zich pro-walvis noemen.

Morgenavond is er een feestje op onze walvisambassade. We hebben iedereen uitgenodigd: van de politie, de buurtkinderen tot en met de ambtenaar die over de walvisvleesfabriek gaat. Ben benieuwd of ze komen zoals ze eerder deze week hadden beloofd... Vandaag lazen we namelijk in het nieuws dat de Koreaanse regering toch wel weer plannen heeft om de walvisvleesfabriek te gaan bouwen. Je begrijpt het, er is nog een lange weg te gaan en onze walviscampagne gaat door...... 

IWC-veradering Ulsan, 22 juni

Vandaag stonden er twee smaken walvisjacht op het menu bij de IWC: zogeheten aboriginal whaling en wetenschappelijke jacht. Ik geloof niet dat ik het erg lekker ga vinden.

'Aboriginal whaling' is het recht om voor eigen gebruik walvissen te jagen door bijvoorbeeld Inuits op Groenland. Niet altijd lijkt dit een zuivere aangelegenheid. Zo zijn de Makah indianen in de VS plotseling weer begonnen met walvisjacht met een veredelde harpoen die veel wegheeft van een raketwerper... Zou Japan daar iets mee te maken hebben?

Dominica kondigde aan dat zij eventueel in de toekomst ook tot aboriginal whaling zou willen overgaan. Een land dat vrijwel altijd met Japan meestemt.... toeval? De bewoners van het eiland Tonga - die volledig voor het walvistoerisme is gegaan - hebben het beter begrepen. Die snappen dat een levende walvis veel meer waard is dan een dode. Per jaar verdient Tonga nu per walvis zo'n 19.000 dollar door walvistoerisme. Over 50 jaar, zo lang leven deze walvissen gemiddeld (als je ze natuurlijk niet schiet), levert dit zo'n 1miljoen dollar op, per walvis. Je zou zeggen dat Japanners die zo wetenschappelijk zijn ingesteld, toch ook dit rekensommetje makkelijk moeten kunnen maken?

Wetenschappelijke jacht was het volgende onderwerp op de agenda. Japan kondigde aan haar wetenschappelijke programma uit te breiden met (naast dwergvinvissen) ook de gewone vinvis en de bultrug. Ja, ja: wetenschap,waarvan het resultaat in de winkels eindigt....

Overigens zei mijn collega van Greenpeace Japan dat de jongere generatie in Japan helemaal geen interesse heeft in walvisvlees en het ook niet eet. In een poging van het Japanse ministerie van Visserij om walvisvlees desondanks weer populair te maken, staat walvisvlees bij schoolkinderen in Japan weer verplicht op het lunchmenu. Met flink wat saus eroverheen zo hoorde ik, want anders vinden de kids het niet te vreten. Verbaast me niks.

Ik werd onpasselijk bij het zien van de presentatie van Japan en moest de zaal uitlopen. Het koud gepresenteerde verhaal bij die foto's van dode walvissen werd me teveel. Het Japanse plan viel bij meerdere landen bijzonder slecht. Niet gek als je bedenkt dat de gewone vinvis in het zuidpoolgebied zeer bedreigd is, en ook de populaties van de bultrug zeer kwetsbaar zijn.

Een meerderheid van de IWC-leden riep Japan dan ook op te stoppen met deze dodelijke vorm van wetenschap, maar de reactie van Japan was onverbeterlijk. Japan zei openlijk door te zullen gaan met het binnenhalen van nieuwe leden in de IWC en riep dreigend dat het volgend jaar allemaal anders zou zijn: "the reversal of history, the turning point is soon to come".

Mijn stemming daalde tot het dieptepunt toen ook het voorstel om een walvisreservaat in te stellen in het Zuidelijke gedeelte van de Atlantische oceaan het niet haalde.

Ik ging die dag met een bedrukt gevoel naar bed. Zelfs het hooggeëerde bezoek tussen de middag van de Nieuw-Zeelandse en Australische ministers van Natuurbescherming op onze walvisambassade (die er opgeruimder en schoner uitzag dan ooit...), kon dat niet veranderen.

Ulsan, Greenpeace Walvisambassade, 21 juni
Japan haalde vandaag weer bakzeil op de vergadering. Yes! Het voorstel van Japan om de commerciële walvisjacht weer toe te staan onder bepaalde voorwaarden en controle haalde het niet met 23 tegen 29. De walvissen kunnen gelukkig weer een jaar rustig ademhalen. De zogenaamde ‘wetenschappelijke’ vangst blijft echter een heikel punt: onder dit mom proberen walvisvarende landen het IWC besluit al jarenlang te ondergraven.

Korea heeft niet gestemd. Dat is opvallend, normaal stemt het land altijd met Japan mee. Zou de aanwezigheid van onze actieve walviscampagne in Korea de afgelopen maanden van invloed zijn geweest? Zou Korea gevoelig zijn voor de ruim 51.000 deelnemers aan het virtuele protest?

Gecontroleerde walvisjacht is overigens een illusie, want zelfs Japans huidige ‘wetenschappelijke jacht’ blijkt niet te controleren. Uit DNA-testen is gebleken dat tussen het walvisvlees dat in Japan wordt verkocht ook bedreigde soorten zitten. Dus als de commerciële walvisjacht weer officieel geaccepteerd en toegestaan zou zijn is het hek van de dam.

Op de walvisambassade kwam vandaag de wethouder die verantwoordelijk is voor alle bouwprojecten in Ulsan langs. Hij bevestigde nogmaals dat ze geen plannen meer hebben om de walvisvleesfabriek te bouwen. Overigens wordt het tijd dat ze dan maar eens wat actiever gaan optreden tegen de ‘toevallige’ bijvangsten van walvissen door vissers, want in de afgelopen drie dagen zijn er vijf dwergvinvissen binnengehaald. Of zou dat iets met het walvis(jacht)festival te maken hebben gehad....

Vrolijker was het bezoek van een Koreaanse kunstenaar op onze ambassade. Op zijn eigen wijze zet hij zich in voor de natuur en een beter milieu. Hij trekt elk weekend in Seoul de straat op en vertelt over het belang van natuur- en milieubescherming terwijl hij t-shirts verft. De shirts en verf zijn van milieuvriendelijke materiaal. Het t-shirt dat ik aanhad versierde hij ter plekke met een prachtige dolfijnentekening en handtekening.

Die avond waren er twee IWC borrels, een zogeheten whale watching receptie en een whale eating receptie... Niet moeilijk te raden waar ik heen ben gegaan en gezien de uitslag van de stemming vandaag vermoed ik dat de whale watching borrel sowieso gezelliger was dan het whale eating partijtje.

Ulsan, Greenpeace Walvisambassade, 20 juni 

Vandaag is de eerste dag van de officiële IWC-vergadering. Zoals verwacht probeerde Japan een aantal walvisbeschermende onderwerpen van de IWC-agenda te schrappen.  Maar dankzij een nipte overwinning is het Japan gelukkig niet gelukt om onderwerpen als kleine walvisachtigen (dolfijnen en bruinvissen), walvistoerisme, walvisreservaten en de Beschermingscommissie van de agenda af te krijgen, gelukkig. Daarna mislukte ook de poging van Japan om alle verdere stemmingen in het geheim te laten plaatsvinden. Met 30 landen tegen geheime stemmingen en 27 stemmen voor, blijft de besluitvorming binnen de IWC gelukkig openbaar.

Er werd een hele dag gepraat en gediscussieerd, maar één van de meest treffende opmerkingen vond ik die een hooggeplaatste IWC-deelnemer mij persoonlijk toefluisterde: 'Tegenstanders van de walvisjacht komen soms juichend uit de vergadering als Japan weer een procedurele slag heeft verloren. Maar met al dit politieke getouwtrek zijn de walvissen en dolfijnen nog geen stap meer gered. Als ze zich daarbinnen nou eens meer bezig zouden houden met wat er daarbuiten op zee gebeurt....' Ik was het volledig met hem eens. Gelukkig doet de Greenpeace walvisambassade goede zaken:  regelmatig wippen deelnemers en delegatieleden van de IWC langs, die we dan met foto's, beelden en een gepassioneerd, onderbouwd verhaal eraan herinneren waar het in al die vergaderzalen werkelijk om gaat.

Ulsan, Hotel Lotte, 19 juni 

Op de vooravond van de 57ste vergadering van de Internationale Walvisvaart Commissie - die erg spannend dreigt te worden - projecteerden we de foto's van mensen uit de hele wereld, onder begeleiding van

indrukwekkende, doordringende walvisgeluiden. Meer dan 51.000 mensen uit 122 landen hebben in de afgelopen paar weken via het internet hun foto met hun boodschap achtergelaten voor de deelnemers aan de IWC die over het lot van de walvis gaan beslissen. Ook al vinden de vergaderingen achter de gesloten deuren van het dure Lotte hotel plaats, de delegatieleden zijn er duidelijk aan herinnerd dat de wereld meekijkt....

Ulsan, 18 juni

De hele nacht opgeweest om wacht te lopen (we bewaken onze walvisambassade 24 uur per dag). Ik fris mij op in het badhuis, wat een uitvinding! Dat houdt me hier overeind. Als het niet de wacht is dan is het trouwens wel de Koreaanse hoempapa, of het laat ik zeggen aparte gezang van een wat ik denk een Koreaanse versie van een clown moet zijn die je tot in de vroege uurtjes wakker houdt. Letterlijk naast onze walvisambassade is namelijk een walvis(jacht) festival aan de gang, drie dagen lang. Overal kraampjes met walvisvlees en ander eten in de aanbieding. Er is een aap die de toekomst voorspelt en een grote slang die kunstjes vertoont. Kermis in Ulsan, Korea is wat anders dan in Nederland.

Terwijl wij druk bezig zijn met de voorbereidingen van de virtuele protestprojectie, hoorde we dat Japan uit de hoge hoed een aantal landen heeft getoverd die voor de walvisjacht zullen stemmen. De Afrikaanse landen Gambia, Kameroen en Togo, en het Pacific eiland Nauru. Duidelijk omgekocht door Japan. Nu lijken de voorstanders van de jacht in de meerderheid te komen, dat voorspelt weinig goeds. Hopelijk luistert de Koreaanse regering naar die tienduizenden mensen over de hele wereld en gaat dit keer nÌet met Japan mee. Elke stem voor de walvis is nu belangrijker dan ooit!

Geert Drieman, directie Greenpeace Nederland, is  aangekomen voor de vergadering. Hij draait al tientallen jaren mee en kent het reilen en zeilen rond de Internationale Walvisvaart Commissie als geen ander. Uiteraard kwam hij een kijkje nemen op de

Greenpeace walvisambassade. De chemische lucht in Ulsan en vooral bij de walvisambassade (het ergste gedeelte van de stad) wordt ook hem te veel, Mexico stad is heilig vergeleken bij Ulsan. Dit is hel op aarde. Ik kan niet anders dat het beamen. De foto's van de vele deelnemers aan het virtuele protest met hun hoopvolle berichten die ik die avond digitaal verwerk, doen me goed.

En net wanneer je denkt naar bed te gaan, komt een Koreaan voorzichting onze tent binnengelopen, Hij heeft een slecht bericht.. een versgevangen dwergvinvis wordt letterlijk op dat moment geflensd. Onze cameraman ging er op af om het vast te leggen Officieel heet het per ongeluk bijgevangen door vissers, maar zoals een andere Koreaan ons die avond nog toefluisterde: 'niet bijgevangen, maar bewust gevangen!

Bij een bezoekje aan de markt de volgende morgen, zag ik het walvisvlees van diezelfde walvis te koop, duidelijk vers walvisvlees. Ik zal verdere details achterwege laten. Laten we hopen dat de geluksappels die ik (zonder dat ik het wist, iemand vertelde het me later) op de markt had gekocht hun werk doen voor de walvissen.

Ulsan, 17 juni

Ik slaap overigens al een paar dagen in een tent bij onze walvisambassade zelf. Mijn kamer in het Love Hotel waar ik twee dagen geleden heen zou verhuizen wordt bewoond door een van de mensen die hier al langer is. Hem is de chemische cocktail rond het kamp te veel geworden.

Ook kampeerders moeten eten, dus vandaag boodschappen gedaan op de markt, samen met een vrijwilligster uit Canada die al langer in Korea woont. Op weg naar de markt, vertelde zij allerlei grappige details over Koreaanse cultuur. Zoals dat ze hier geen adres met straatnaam en nummer hebben. Als je ergens naar toe wilt moet je een Koreaan de weg laten uitleggen aan de Koreaan die je begeleidt. Dat gaat als volgt: bij de grote fabriek linksaf, dan bij hotel rechtsaf etc.

Ook grappig is dat je leeftijd hier al begint te tellen als je nog in de buik zit. Dus als een Koreaanse zegt dat ze 29 is, is ze volgens Hollandse standaard 27/28. Gedag zeggen blijkt een heel ritueel, met diepe en minder diepe buigingen afhankelijk van leeftijd en geslacht. Gelukkig mag je als buitenlander fouten maken ;)

Op de markt rook ik een bekend luchtje….. Ik ben er nog niet uit wat meer stinkt, die chemische rook uit de pijpen bij ons kamp of walvisvlees…. Alleen al vanwege de geur kon ik niet lachen op de foto bij het walvisvleeskraampje. Overigens kwam ik erachter dat maar 5% van de Koreanen of zo walvisvlees eten. Verbaasd me niks.

Veel leuker zijn de Koreaanse kinderen. Elke zaterdag draaien wij een film op de walvisambassade voor de kinderen in de buurt. Ze beginnen al een aardig woordje Engels te spreken. Zo slim en zo open! Ze zijn allemaal dol op levende walvissen en ik hoop dan ook dat Korea en de andere landen verstandig beslissen zodat zij straks nog dwergvinvissen (nu bedreigd) kunnen zien zwemmen in de East Sea.

Schoolbussen rijden letterlijk af en aan bij het walvisjacht museum naast ons kamp. In dezelfde kleertjes en dezelfde rugzakjes lopen ze hand in hand keurig achter de juffrouw aan. Aan hun gegiechel te merken maak ik indruk met een van de drie woordjes Koreaans die ik inmiddels spreek (hoi, goededag, en dankjewel)!

De delegatieleden van de verschillende landen beginnen voor de IWC-vergadering binnen te druppelen. 2 mensen van de Nederlandse delegatie heb ik al ontmoet terwijl ze blij en enthousiast op weg waren naar de lokale markt. Ben benieuwd hoe ze kijken als ze het walvisvlees daar ruiken…..

Nieuwtjes, schandalen etc. doen uiteraard ook al de ronde. Onder meer over de Japanse delegatie (ze brengen zwaar geschut, in totaal zo’n 80 man hoorde ik zeggen) die eigen voorstellen wil gaan indienen; zoals bijv. over de uitbreiding van hun zogenaamde ‘wetenschappelijke jacht’ op twee nieuwe soorten waaronder de bultrug. De delegatieleden uit Tonga en Australië zijn niet blij, want het is dezelfde bultrug die ook langs Australië en Tonga zwemt tijdens zijn migratie en die zo belangrijk is voor het walvistoerisme daar.

16 juni  

Ulsan is een van de smerigste steden in Zuid-Korea, het draait volledig op zware industrie. De walvisambassade wordt omringd door grote chemische fabrieken die dag en nacht hun gore rook uitstoten. Een echte aanslag op je gezondheid merk ik; na vijf dagen chemische lucht heb ik problemen met mijn ademhaling. Zelfs sommige doorgewinterde Greenpeace-actievoerders vallen hier om.

Ik begin bewondering te krijgen voor de mensen die hier al zo’n 2 of zelfs 3 maanden zitten. Afgezien van de zware fysieke omstandigheden, was er in het begin ook veel meer spanning, zelfs een dreigende sfeer, met de lokale bewoners, inclusief de walvisrestauranthouders tegenover het kamp. Gelukkig is de relatie met hen een stuk verbeterd en zijn sommige restauranthouders zelfs geïnteresseerd in walvistoerisme.

De gemeente heeft geprobeerd de stad voor de internationale vergadering om te toveren tot een walvisparadijs. De typisch Aziatische cartoontekeningen van lachende walvissen, de met bloemen gedecoreerde walvisstandbeelden. Vooral de billboards met prachtige dolfijnen- en walvisfoto’s vergezeld van de slogan “Ulsan Ecopolis” doen cynisch aan. Nauwelijks een walvis meer in de zee, alleen maar chemische fabrieken en love hotels, maar deze “Ecopolis” probeert de schijn hoog te houden. Ik hoop maar dat de stemming over de walvisjacht beter voor de walvis afloopt….

Na een dag chemische lucht, stof en hitte wil je maar 1 ding: een bezoekje aan een publiek Koreaan badhuis, compleet met sauna, douche, baderbad en scrub-faciliteiten. Ik voel me als herboren… voor zolang als het duurt in deze chemische omgeving.

15 juni 

Vandaag begon met goed nieuws: in een nationale krant van Zuid-Korea stond dat de Koreaanse regering de plannen voor de walvisvleesfabriek in Ulsan heeft geschrapt! Als dit inderdaad klopt, laat de regering hiermee zien dat ze walvisjacht niet langer steunt. Het zou geweldig zijn als Zuid-Korea deze trend voortzet en ook tijdens de internationale walvisjacht vergadering voor bescherming in plaats van jacht zou stemmen.

Niet alleen is dit een diervriendelijkere optie, ook economisch is die slimmer! Walvissen zijn levend veel meer waard dan dood, zo leerde ik vandaag tijdens een seminar over walvistoerisme die werd georganiseerd in het kader van de IWC vergadering. Jaarlijks gaan er wereldwijd zo'n 9 miljoen mensen walvisspotten en dat levert elk jaar zo'n 1 miljard dollar op! De lokale gemeenschap van het eiland Tonga in de Stille Oceaan is weer helemaal opgebloeid dankzij het walvistoerisme. En voor de mensen hier in Ulsan ligt er hopelijk eenzelfde toekomst in het verschiet als ze kiezen voor de foto's in plaats van het vlees.

Zuid-Korea is een prachtig land met een zeer gastvrije bevolking. Na de bijeenkomst werd ik onverwacht samen met wat walvistoerime-deskundigen door een lokale kunstenaar uitgenodigd voor een traditionele Zuidkoreaanse thee (inclusief koekjes besprenkeld met zeewier, erg lekker overigens!) en een wandeling door de heuvels net buiten Ulsan. Op mijn hoge hakken liepen ik langs de rijstvelden en huisjes met puntdaken, maar de prachtige witte reigers en felgekleurde bloemen deden het ongemak snel vergeten. Na afloop werden we getrakteerd op een typische Zuid-Koreaanse barbeque, waarbij je vlees of groenten besprenkelt met speciale saus, vervolgens inpakt in een (sla)blad en dan opeet. Erg lekker!

14 juni 

Weinig nieuws vanuit de IWC vandaag, maar tijdens een korte wandeling in de buurt van onze walvisambassade liep ik toevallig tegen een werkplaats aan waar ze walvisvlees aan het  schoonmaken waren. Grote brokken werden met water gespoeld. Helaas had ik mijn camera niet mee.

Het bleek het vlees te zijn van een walvis die vandaag dichtbij het kamp is gevangen door een vissersboot. Gek idee, gisteren zwom de walvis nog vrij in het water, vandaag zag ik zijn vlees gewassen worden. Ik kijk er niet naar uit om vannacht in mijn hotelkamer bij het walvisrestaurant te gaan slapen; ik geloof niet dat ik de geur van gebraden walvis ooit nog kwijt raak.

Gelukkig verhuis ik morgen naar een betere locatie, dichterbij het hotel waar de internationale vergadering over de walvisjacht wordt gehouden. Van een hotel vol prostituees naar een zogeheten ‘Love hotel’ inclusief bed in hartvorm! In het conservatieve Korea gaan stelletjes stiekum naar Love Hotels om samen te kunnen zijn. Ik kijk er nu al naar uit :)

13 juni 

Maandag lijkt een beetje een rustdag hier in Ulsan, en omdat ook het Walvis(jacht)museum naast ons kamp is gesloten komen er weinig mensen langs op onze walvisambassade. Tijd dus om de ambassade eens flink schoon te maken. Gelukkig werd ik halverwege de huishoudelijke klusjes gered door het bezoek van een heel bijzondere gast, een Taiwanese professor die op een van de voorbereidende workshops voor de vergadering van de Internationale Walvisvaart Commissie een lezing had gegeven over whale watching. Afgezien dat ze buitengewoon grappig kon vertellen, kreeg ik steeds meer bewondering voor haar toen ik hoorde dat zij in Taiwan vrijwel in haar eentje een hele organisatie heeft opgezet voor het redden van gestrande walvissen. Zulke bijzondere en actieve mensen geven je hoop voor de toekomst van de walvis.

Je kunt duidelijk merken dat Ulsan zich opmaakt voor de officiële week van de vergadering van de Internationale Walvisvaart Commissie. De hele stad wordt versierd met banners en ballonnen en er komt een  walvis(jacht)festival dat drie(!) dagen zal duren. Eén van de topattracties wordt het naspelen van de jacht, compleet met het steken van nepwalvissen met nepharpoenen en traditionele muziek.

Ook wij hebben een stand geregeld op het festivalterrein, en als (letterlijk) tegengeluid laten wij kinderen in

traditionele kleding op speciale Koreaanse trommels roffelen voor de walvissen!

Op het politieke vlak beginnen de nieuwtjes de ronde te doen. De voor- en tegenstanders van de walvisjacht houden elkaar in evenwicht, 29 landen voor 29 landen tegen. Maar.....drie landen (Belize, de Dominicaanse Republiek en Suriname) die vóór de walvisjacht zijn hebben nog niet betaald en mogen daarom niet stemmen. Ze hebben nog tot vrijdag de tijd, laten we hopen dat ze die deadline missen…..

12 juni 2005 

Vanuit mijn smoezelige kamer van mijn  hotel (vol prostituees) kijk ik uit over de Greenpeace walvisambassade. Het hotel ligt  tussen twee walvisvleesrestaurants en de stank van gebraden walvisvlees ruik ik dag en nacht. Mijn maag draait drie keer om, niet zozeer  vanwege de praktijken in dit hotel, maar bij de gedachte welke verschrikking de walvis die ik ruik heeft ondergaan. Verdronken in een vissersnet of misschien is het wel walvisvlees illegaal vanuit Japan binnengebracht. Volgens internationale regels is deze handel verboden, maar die verhalen doen hier wel de ronde.

Ik viel met mijn neus in de boter: op de dag van mijn aankomst bestond de walvisambassade precies twee maanden, tijd voor een feestje! Tijdens de 'pirate party', compleet met gratis Koreaans bier aangeboden door de lokale tandarts die ons werk en de walvisambassade geweldig vindt, werd ik helemaal bijgepraat over de situatie.

Met onze ambassade houden we het terrein bezet waar een walvisvleesverwerkingsfabriek en een onderzoekscentrum voor levende en dode walvissen staan gepland. Pal naast het Walvisjachtmuseum dat vorige week met veel bombarie is geopend, compleet met Korea's eerste walvisvaarder inclusief harpoen voor de deur.

Veel van de museumbezoekers komen ook langs bij onze walvisambassade. Na ons verhaal  over de omstandigheden voor walvissen in de steeds meer vervuilde en legere zee en de grafieken van de dalende aantallen walvissen in de Koreaanse wateren zien  -sterker nog: er is geen grijze walvis meer gezien in de Koreaanse wateren sinds de 1970s! -  willen ze graag op de foto voor het Virtuele Protest om hun eigen regering op te roepen de walvis juist te beschermen. Walvisreservaten en walvistoerisme bieden een betere garantie dat hun (klein)kinderen nog walvissen in hun wateren zwemmen.

Er komen wat bijzondere bezoekers langs op de walvisambassade. Veel Koreanen zijn gedrild door de propaganda van de regering: de zee zit vol walvissen (was dat maar waar!) en de walvissen eten al de vis op (we vissen zelf de zeeën leeg). Ze hebben dus wat uitleg nodig. Gelukkig hebben niet alle Koreanen overtuiging nodig.

Zo kwam er gister een Koreaans meisje binnenrennen die heel hard riep: ‘I love whales, especially orcas’. Voor het eerst kon ik met een Koreaan praten zonder dat er een vertaler nodig was, een verademing.

En ze bleek gigantisch veel te weten over walvissen, meer dan iedereen op het kamp, een beroemde walviswetenschapper in de dop!

Andere bezoekers zijn niet te overtuigen. Een delegatielid van Noorwegen, hier voor de internationale vergadering over walvisjacht, stapte luidkeels de tent binnen met de medeling: wat een onzin deze walvisambassade, walvisvlees smaakt juist erg lekker! Als jullie het vlees van dwergvinvis zouden proeven, zou je wel ophouden met je campagne. Op de vraag of hij ook de bedreigde dwergvinvis hier in de zee tussen Korea en Japan op zijn bord wilde zien liggen, antwoordde hij mompelend.

Ook de voorman van de bouwers van de walvisvleesfabriek bracht ons een bezoekje en verzocht ons op omslachtige, Koreaanse beleefd wijze, de walvisambassade op de doeken.

Nu de internationale vergadering over de walvisjacht dichterbij komt loopt de spanning met de bouwers weer wat op. Zouden ze ons binnenkort van het terrein willen gooien?

IWC vergadering afgelopen

De Internationale Walvisvaartvergadering in Korea is afgelopen. De commerciële jacht blijft verboden, maar walvissen kunnen nog steeds niet rustig ademhalen concludeert Greenpeace. Japan heeft gezegd twee keer zoveel te gaan jagen voor zogenaamd wetenschappelijk onderzoek. Greenpeace is zeer teleurgesteld in de opstelling van de Nederlandse delegatie.