Cookies helpen ons om jou beter over ons werk (en acties) te informeren. Wil je meer informatie?

Lydia Rood, schrijfster van romans en kinderboeken, vertelt over haar ervaringen in de bossen van Finland

Nieuwsartikel - 15 april, 2005
Oerbos, Finland — Toen ik vanochtend wakker werd lag er sneeuw op de grond naast me en zag het boek, dat ik gelezen had, er kreukelig uit. Op zich niet verbazingwekkend, aangezien ik in een tipi geslapen had met een open dak. Ik pakte het boek en begon te lezen waar ik gebleven was. Het was nog te vroeg om anderen "lastig te vallen" met mijn aanwezigheid. Het verhaal, geschreven door Mikael Niemi, was nog steeds goed. Het papier waarop het gedrukt was zag er echter uit zoals toiletpapier.

Lydia Rood reist af naar het Forest Rescue Station in Finland. Greenpeace voert daar samen met de Samí actie voor het behoud van de Finse oerbossen.

De dag brachten we door in het bos waar misschien het papier van het boek vandaan kwam. In het begin was ik teleurgesteld door de grootte en dichtheid van de bomen. Toen realiseerde ik me hoe noordelijk we zaten... we vallen bijna van de rand van de wereld, vlakbij de plek waar Nederlandse zeevaarders eeuwen geleden amper een strenge winter overleefden door het hout van hun schepen als brandstof te gebruiken. Deze arme bomen vechten nog steeds voor hun leven. De hoogste kan niet veel hoger zijn dan 15 meter en zijn zeker niet dikker dan 40 centimeter. Toch zijn deze bomen al vijfhonderd jaar oud.

Al die moeite om te eindigen als een boek waarvan de eigenaar het in minder dan vijf jaar weggooit. Een boek dat bij voorbaat al niet veel voorstelde. Of een tijdschrift dat nog veel sneller als afval gezien wordt. Of erger nog, te eindigen als toiletpapier.

We gebruiken de inspanningen van deze bomen om op te groeien, te overleven en om onze billen mee af te vegen. Het is te verdrietig om over na te denken.

Ik heb Niemi's boek weer opgepakt. En eerlijk gezegd kan het me niet schelen op wat voor papier het gedrukt is. Zolang ik mijn billen niet hoef af te vegen met een vermoord bos.

Oh ja, we zijn het bos ingegaan met sleeën getrokken door sneeuwscooters. Dat was leuk. We zagen geen enkel rendier. Ze hadden waarschijnlijk betere dingen te doen dan zichzelf te laten zien aan een stel nieuwsgierige auteurs… overleven misschien?

Onderwerpen