Skip navigation.
Greenpeace vrijwilligers, waaronder de Nederlander Klaas (in rood 
shirt), helpen drie Lake Murray stammen, bij het vaststellen van hun 
rechten over een gebied met een grootte van 300.000 hectare. Dit 
gebeurt door middel van het identificeren, markeren en het in kaart 
brengen van hun grenzen.

Greenpeace vrijwilligers, waaronder de Nederlander Klaas (in rood shirt), helpen drie Lake Murray stammen, bij het vaststellen van hun rechten over een gebied met een grootte van 300.000 hectare. Dit gebeurt door middel van het identificeren, markeren en het in kaart brengen van hun grenzen.

Vergroot foto

International — Klaas(op de foto in het rode t-shirt) is samen met Merel en Bart een van de vrijwilligers die voor Greenpeace in het Paradise Forest in Papoea-Nieuw-Guinea werkt. Samen met de lokale bevolking gaat een team van vrijwilligers de komende tijd bosgebieden afbakenen om ze te beschermen tegen houtkap.

Formeel is de lokale bevolking namelijk eigenaar van hun leefgebied, maar dit is nergens vastgelegd. Met GPS en het plaatsen van bordjes wordt vastgelegd waar de grenzen lopen en waar houtkappers niet mogen komen! Lees hieronder de enerverende indrukken van de Forest Rescuers die zij in het Paradise Forest beleven. 
— de webredactie

Berichten uit Paradise Forest

11 maart, Merel Schrijft:

We varen in drie uur naar het noordelijkste puntje van Lake Murray. Vooral het laatste stuk van de reis is erg mooi. We varen heel langzaam door ondergelopen bos. Overal zie ik planten die op planten die op planten groeien, allemaal op zoek naar een plekje in de zon! Aan het eind van deze groene tunnel zie ik licht. Blonde Flo, een Duitse jongen, staat op ons te wachten in korte broek, sandalen en leunend op een lange stok. Hij is omringd door zwarte kindertjes en dat maakt het beeld compleet: hij lijkt wel een missionaris. Als ik het hem vertel, gooit hij gauw de stok weg.

Berichten uit Paradise Forest

19 maart, Bart schrijft: Als de kokosnoten vallen

In Spanje noemen het mañana in Afrika spreken ze over Pole Pole, maar hier in Paoea Nieuw Guinea spreken ze over als de kokosnoten vallen. Alles gaat hier niet zo strak als bij ons in het westen. In pratijk blijkt dat een boottrip van 2 uur van de ene lokatie naar de ruim 6 uur kan duren, want elk dorpje wat wordt aangedaan daar moet even gesproken worden met een aantal bekende, of een kleine schuld moet worden afgelost. Ruim 4 uur later dan de gelpande tijd kom je dan aan op de locatie. Het echte werk kan dan beginnen. Het blijkt een pracht stuk bos te zijn en alle vetraging is in 1 klap vergeten en kokosnoten blijven vallen.