Hoe langer ik weg ben uit Nederland, hoe gemakkelijker ik omga
met een zeer beperkte energievoorziening (het zonnepaneel vangt
niet elke dag zon, het regent geregeld hier in het regenwoud) en
geen stromend water. Maar als ik dan vanuit het Global Forest
Rescue Station nog eens naar een bush camp ga en daar een paar
dagen verblijf zonder zonnepanelen, zonder wc (niet eens een gat in
de grond) en slechts een 'wantok' valt het me toch tegen dat ik me
weer moet aanpassen aan de omstandigheden. 'Wantok' is hier de
uitdrukking voor goede vrienden, familie of stamgenoten, 'one
talk', de mensen die jouw taal spreken. Omdat ik met Florian af en
toe Duits spreek noemt iedereen ons wantok en het is ook waar dat
hij en ik na drie weken af en toe behoorlijk afzien een goede
vriendschap hebben opgebouwd.
De Kuskus clan heeft ons deze week buitengewoon gastvrij
ontvangen. De stam had na overleg besloten over welke gebieden we
zouden gaan werken. Steven, de landeigenaar, trommelde samen met
zijn twee broers een hele club neven en broers op om ons bij te
staan. Eerst zouden we de grenzen van het gebied met de GPS
precisioneren en op de kaart intekenen en vervolgens twee forest
management areas onderzoeken. Een flinke taak voor de vier dagen
die we er voor hadden, maar in principe goed te doen.
Ware het niet dat we de eerste dag enigszins verkeerd liepen. Ik
liep met Steven voorop en op een gegeven moment was de rest ver
achter. 'We ontmoeten ze wel op de volgende ridge' beloofde Steven,
maar helaas, we zagen neushoornvogels, kroonduiven (de grootste
duiven ter wereld) en een paar zeer giftige slangen, maar niet onze
teamgenoten. Totdat we na veel geschreeuw en tamtam (trommelen op
de enorme boomwortels als communicatie) de rest van de dorpelingen
vonden, maar zonder Florian en de bosonderzoekers! 'Wij dachten dat
die achter jullie aanliepen' zei Garex zichtbaar beschaamd over
deze blunder. Niet een blunder van het minste kaliber, want zijn
stamgenoten vertelden verhalen over mensen die dood waren gevonden
na dagen in het bos te hebben gedwaald. Steven rende het bos in in
de meest waarschijnlijke richting, roepend en af en toe stoppend
voor tamtam, Garex ging snel terug naar het dorp om zaklampen te
halen, want het werd al bijna donker.
Ik bleef in de consternatie in het bos achter met enkele
jongeren. Ze wilden op Steven, die nog steeds in het bos was om de
anderen te zoeken, wachten maar toen het echt begon te schemeren
keerden we toch terug naar kamp. Helaas moet ik bekennen dat ik nog
steeds niet erg gewend ben aan snel lopen in het regenwoud. Overal
wortels om over te struikelen, lianen om achter te blijven hangen,
dieren om te ontwijken, planten met stekels of weerhaken. De
locals rennen met gemak overal om- of overheen, maar ik pak ook na
drie weken nog steeds de nodige obstakels vol in het gezicht. Met
ook nog de schemer erbij was het dus meer en meer struikelen. De
jongens kenden de weg redelijk goed, maar af en toe zaten we toch
fout en langzamerhand ging ik me zorgen maken. Ook om Florian en de
foresters, want een nacht in het bos slapen lijkt me geen goed
plan. 'We vinden ze wel, maak je geen zorgen' zegt Garex als we hem
met de lampen tegenkomen, op weg terug het bos in.
Na de moeilijke tocht in het schemerdonker door het bos waren we
bijna terug in het kamp, maar hoe zal het met mijn teamgenoten
vergaan, vroeg ik me af? 's Nachts worden de slangen actief. We
zagen ze vandaag bij toeval liggen slapen, maar ze zijn van het
kaliber dat je liever niet actief ziet. We hebben een uitgebreide
slangentraining gekregen. Bij iedere slangebeet het slachtoffer
inactiveren en spalken en zo snel mogelijk horizontaal richting
ziekenhuis (met de nodige problemen vandien om dat te
bewerkstelligen in een van de meest afgelegen gebieden van de
wereld). Daarbij opgeteld het mogelijke gebrek aan water en voedsel
twijfel ik of ik zelf nog van dienst kan zijn in deze jungle.
Bij het kamp aangekomen blijkt het gelukkig mee te vallen, want
Florian en de foresters zijn op de GPS rechtstreeks naar huis
gelopen en hebben alleen bij een moeras om moeten lopen. Tsja, dat
had ik kunnen raden...
Later die avond komt het team van Garex terug en is ook blij dat
de jongens terecht zijn, maar gaan toch met de kano nog een tocht
maken om te kijken of Steven ergens te vinden is. Teleurgesteld
komen ze uren later terug en de volgende ochtend blijkt dat de
goede man inderdaad in het bos heeft geslapen. Met wederzijds
respect hebben we de vorige dag goed doorgesproken, zodat dit niet
nogeens voor zal komen.
Smiles,
Klaas