Jetske beschermt de oceanen - 13-

zoom

Jetske beschermt de oceanen!

Het zit erop, we zijn terug in Kaapstad. Ik zal weer moeten wennen aan rechte grond onder mijn voeten en alle geluiden van vliegtuigen, het verkeer en andere mensen...

Terug in Kaapstad
01 februari. Mijn laatste weblog. Terug aan land. Na 73 dagen op zee en 14.500 zeemijlen achter de rug, zijn we vandaag na een voorspoedige terugreis vanuit Antarctica binnen gevaren in Kaapstad. De aankomst in Kaapstad was voor iedereen een grote dag. De hele bemanning heeft uitgekeken naar het kunnen eten van vers fruit en groenten en een stilstaand bed om in te slapen. De afgelopen dagen lijken een wereldreis op zich. Kort voor aankomst hang ik tijdens de theepauze over de reling en zie ik mijn eerste vliegende vis. Ons bezoek aan Antarctica lijkt zo al weer lang geleden. Maar mijn gedachten zijn nog bij de walvissen. Na de ijsbergen, sneeuw en walvissen stond ik gisteren wat onwennig in mijn T-shirt in de warme zon het dek schoon te schrobben. De patrijspoort in mijn hut is weer open en de geur van de zee waait weer naar binnen.

De beslissing om terug te keren was voor ons allemaal erg moeilijk. Het jachtseizoen voor de walvisvloot is nog niet voorbij. En het jagen op de walvissen gaat nu ongestoord verder. Na wat ik heb gezien en meegemaakt is het moeilijk te accepteren dat we niet door konden gaan. Maar de brandstoftanks raken uitgeput. De planken in de koelkasten en voorraadruimtes zijn bijna leeg. Ook wij hebben rust en tijd nodig om onze energie weer op te laden.

Blijven doorgaan met beschermen zeeën
Onze terugkeer naar de haven betekent niet het einde van de campagne. De reden voor het huidige "wetenschappelijk" jagen is om de weg vrij te maken voor de commerciële walvisvaart. De beste manier om dit te voorkomen is om het jagen commercieel onaantrekkelijk te maken. De Esperanza en de Artcic Sunrise zullen een reis langs West-Afrika maken voor het tweede gedeelte van de Defending Our Oceans expeditie.

Overdracht nieuwe bemanning
De nieuwe bemanningsleden voor de reis langs West-Afrika zullen de komende week aan boord komen en de huidige bemanning zal naar huis gaan. We zijn nu nog druk bezig met het op orde brengen van het schip. Dit betekent het afval van boord halen en nieuwe voorraden aan boord brengen. Donderdagochtend, 03 februari, zijn we begonnen met een nabespreking met de hele bemanning van de Esperanza en de Arctic Sunrise. Daarna hebben we een persconferentie gehouden.

Terugkijkend op de reis
De reis is aan de ene kant een groot succes in de zin dat we sinds vijftien jaar niet eerder zoveel aandacht hebben kunnen krijgen voor het beschermen van walvissen binnen de politiek en bij het publiek. We hebben mensen van over de hele wereld via onze weblogs (ook in het Engels, Frans, Spaans, Duits en Japans) meegenomen op deze reis. Iedereen heeft de walvisjacht kunnen zien voor wat het is: onnodig, wreed en onrechtmatig. De steun voor deze campagne was enorm over de hele wereld. Zelfs in Japan heeft de campagne voor een toename van donateurs gezorgd. Dit is nog niet eerder voorgekomen. Al de mensen die onze reis hebben gevolgd en ons hebben gesteund kunnen nu de strijd voor de walvissen van ons overnemen. Door mee te doen aan de cyberacties tegen de bedrijven die verbonden zijn aan de walvisjacht, zoals Nussui in Nederland, kunnen we gezamenlijk laten zien dat de walvisjacht definitief tot het verleden moet behoren.
De beelden die wij hebben gemaakt zijn uniek en worden doorgestuurd naar dierenbeschermingsorganisaties en andere milieuorganisaties die allemaal op hun beurt campagne gaan voeren voor de walvissen.

Gemengde gevoelens
Voor ons was het aan de andere kant moeilijk te spreken van een succes omdat wij van zo dichtbij de walvissen hebben zien lijden en sterven. We hebben gelukkig ook walvissen weg zien komen, maar elke dode walvis was er een te veel. De sfeer aan boord was de gehele reis heel erg goed. We hebben zowel de hoogtepunten, zoals ons bezoek aan Antarctica, als de dieptepunten heel goed met elkaar kunnen delen. Er is door iedereen enorm hard gewerkt. Het was verbazend om te zien hoe snel de boten weer gerepareerd waren en hoe enthousiast iedereen bleef ondanks het slaapgebrek. Het was heel bijzonder om hier een onderdeel van te zijn.

Nederland
Dit is mijn laatste weblog vanaf de Esperanza. Op 08 februari zal ik terug vliegen naar Nederland. De Esperanza is de afgelopen maanden mijn thuis geweest en de bemanning mijn familie. Ik neem voor nu van beiden afscheid. Ik zal weer moeten wennen aan een rechte grond onder mijn voeten, de geluiden van vliegtuigen, het verkeer en andere mensen. De Esperanza zal haar reis voortzetten langs de Westkust van Afrika en verder, voor het beschermen van onze oceanen!