Atlantische Oceaan, IJsland — IJsland hervat na 14 jaar de walvisjacht onder het mom van 'wetenschappelijk onderzoek'. Dit jaar willen ze 38 dwergvinvissen schieten om in hun maaginhoud er uit te halen en te zien wat ze gegeten hebben. Het vlees van deze walvissen belandt in restaurants en supermarkten. Het Greenpeace schip de Rainbow Warrior heeft koers gezet richting IJsland om te protesteren tegen deze zinloze en onnodige jacht. Greenpeace zal daar de tegenstanders van de walvisjacht, waaronder de walvistoerisme-sector, ondersteunen in hun gevecht om deze onzinnige walvisjacht te voorkomen. U kunt ook iets doen: stuur nu een protest e-mail naar de IJslandse ambassadeurs...
Een dwergvinvis wordt in IJsland aan land gesleept om daar te worden geslacht.
Het schieten van walvissen voor wetenschappelijke doeleinden
valt niet onder het wereldwijde moratorium op commerciële
walvisjacht dat sinds 1986 van kracht is. Juist die uitzondering
probeert IJsland te misbruiken. Tijdens de laatste vergadering van
de Internationale Walvisvaart Commissie (IWC) afgelopen juni heeft
IJsland geprobeerd van de IWC toestemming te krijgen voor hun
geplande wetenschappelijke jacht. Het Wetenschappelijk Comité van
de IWC heeft dit geweigerd, omdat het niet nodig is walvissen te
doden voor dit onderzoek. Ook werd IJsland tijdens de IWC in een
resolutie opgeroepen om af te zien van het doden van walvissen voor
wetenschappelijk onderzoek.
+++ Doe mee! +++ Laat de IJslandse regering weten dat u tegen de
hervatting van de walvisjacht bent. +++ Stuur nu een
protest e-mail naar de IJslandse ambassadeurs in Amerika,
Groot-Brittannië en Duitsland (er is helaas geen ambassadeur in
Nederland)! +++
Hoeveel vis eet een walvis?
Volgens de IJslanders moet dit onderzoek aantonen hoeveel vis
door de dwergvinvis gegeten wordt. De aandacht richt zich met name
op de kabeljauw in de wateren rond IJsland. Het is volgens
Greenpeace echter niet nodig de dieren daarvoor te doden.
Wetenschappers uit andere landen vissen de poep van walvissen uit
zee en kunnen aan de restanten (graten e.d.) zien welke vis deze
walvis gegeten heeft. Ook is het heel goed mogelijk
wetenschappelijke informatie over het voedingspatroon te verzamelen
aan de hand van een klein stukje huid, dat met een soort
dart-pijltje uit de walvis genomen wordt. Omdat ze zo'n dikke
speklaag hebben, is deze methode niet schadelijk. Bovendien heeft
het opensnijden niet zo veel zin, omdat alleen de laatste maaltijd
nog in de walvis zit. Als 38 mensen in een middelgrote stad
opensnijdt en kijkt hoe veel daarvan ijs gegeten hebben, weet je
alleen hoeveel van die 38 gisteren of vandaag ijs gegeten hebben,
maar niet hoeveel ijs er in het hele jaar in de hele stad gegeten
wordt. In de zomer wordt bijvoorbeeld meer ijs gegeten dan in de
winter.
Het is allang bekend dat overbevissing de oorzaak is van de
achteruitgang van visbestanden. Het is niet nodig om walvissen te
doden om wetenschappelijk te bewijzen dat de vis door de mens is
weggevangen. Van bijna alle grote walvissen is nog slechts een
fractie over na honderden jaren ongebreidelde jacht. Het is niet
logisch dat het kleine aantal walvissen dat over is nu opeens al
die vis opgegeten zou hebben. Er is geen twijfel dat de kabeljauw
langs de kust van Canada, in de Noordzee en in de Oostzee weggevist
zijn door te veel, te grote en te efficiënte visserijschepen. Als
IJsland zijn visbestanden goed wil beheren, moeten ze de
visserijvloot in de hand houden in plaats van walvissen te
schieten.
Het is duidelijk dat de wetenschappelijke jacht een smoes is om
weer walvissen te kunnen jagen en weer walvisvlees te kunnen eten
of te exporteren. De IJslandse overheid heeft ook al aangekondigd
in 2006 de commerciële jacht 2006 weer te willen hervatten (dus
voor het geld). Maar alleen onder voorwaarde dat ze het vlees
kunnen exporteren naar Japan. Dit is niet alleen tegen het
moratorium van de Internationale Walvisvaart Commissie (IWC), maar
ook tegen het verbod in handel van walvisproducten van CITES (het
internationale verdrag tegen de handel van bedreigde dieren en
planten).
Noorwegen heeft al eerder geprobeerd tegen deze verdragen in
walvisvet naar Japan te exporteren, maar dit mag er niet in omdat
het te veel giftige chemicaliën en metalen bevat. Walvisvlees is te
gevaarlijk voor mensen om te eten en dan met name voor zwangere
vrouwen. IJsland loopt ook het risico dat ze het vlees en het vet
van de walvissen helemaal niet kwijt kunnen.
Maar als chemicaliën in walvissen slecht zijn voor de mens, zijn
ze dat ook voor de walvissen zelf. Het soort stoffen dat in
walvissen is gevonden veroorzaakt verminderde vruchtbaarheid,
miskramen, misgeboortes, kanker, enz.. Deze problemen leiden er toe
dat walvissen zich minder snel voortplanten en de soorten als
geheel dus minder snel herstellen van de jacht of andere
doodsoorzaken. Dit is dus nog een extra reden om het moratorium te
handhaven en de vervuiling aan te pakken in plaats van jagen.
Walvisjacht economisch niet slim
Walvisjacht is ook economisch niet slim. Het walvistoerisme
waarbij mensen veel geld betalen voor een boottocht om walvissen te
zien en te fotograferen, heeft de afgelopen decennia een enorme
vlucht genomen. In IJsland brengt walvistoerisme inmiddels 16
miljoen US dollar per jaar in het laatje. Veel meer dan ooit aan
jacht verdiend kan worden en dezelfde walvis levert elk jaar weer
geld op. De toerisme-branche en de touroperators in IJsland zijn
dan ook faliekant tegen het hervatten van de jacht. Terecht vrezen
ze dat walvisjacht het imago van IJsland als vakantiebestemming zal
aantasten.
Het Greenpeace schip de Rainbow Warrior was onderweg naar
Griekenland, maar heeft rechtsomkeert gemaakt richting IJsland.
Greenpeace zal daar de tegenstanders van de walvisjacht, waaronder
de walvistoerisme-sector, ondersteunen om de onzinnige walvisjacht
te beeindigen.