Introductie Tessie:
Hallo, ik ben Tessie Bevers, 34 jaar, freelance docent 'outdoor
workshops' dans en natuurbeleving. Door mijn inzet als vrijwilliger
in het actieteam en bij evenementen en projecten wil ik in de
praktijk laten zien dat we andere wegen kunnen inslaan en dat er
oplossingen mogelijk zijn om een schonere, veiligere en sociale
wereld te creeëren.
De afgelopen jaren heb ik me onder andere ingezet voor de
oceanencampagne, het Kids for Forests-project en onlangs heb ik
drie maanden als deckhand en activist meegevaren op de Arctic
Sunrise.
Ik ga meebouwen aan de Ark omdat er meer aandacht moet komen
voor klimaatverandering en de rol die ook Nederland daarin speelt.
Ik vind het onbegrijpelijk dat de Nederlandse regering ons
tientallen jaren 'terug' zet met de plannen voor de bouw van vijf
nieuwe kolencentrales met een enorme uitstoot van CO2 en andere
broeikasgassen. Nederland kan en moet stoppen met het investeren in
vervuilende energieopwekking en eindelijk overgaan op duurzame
energie. Het is nog niet te laat voor het klimaat als we nu in
actie komen.
Donderdag 31 mei 2007: De ark wordt geopend!
Vandaag is de grote dag. Om zeven uur, na een nacht van hard
doorwerken om alles voor de ceremonie voor te bereiden, wordt onze
ark geopend.
In zes talen wordt de 'Verklaring van Ararat' voorgelezen;
hierin vragen we de wereldleiders om eindelijk hun verantwoordıng
te nemen. Deze politici vertegenwoordigen ons, de wereldbevolking,
en moeten daarom onze zorgen serieus nemen en zich op elke
mogelijke wijze inzetten voor een leven in veiligheid en welzijn
voor iedereen. Als zij dit nalaten door de gevolgen van
klimaatverandering te onderschatten of negeren verdienen zij het
niet om onze politieke leiders te zijn! De oproep is ook direct
gericht aan de G8 landen, die volgende week in Heiligendamm
bijeenkomen en daar de kans hebben om nu echt spijkers met koppen
te slaan.
Met de Nederlandse verklaring hopen we ook onze politieke
leiders nogmaals wakker te schudden in de hoop dat het deels
ontspoorde klimaatbeleid weer zo snel mogelijk recht op zijn doel
afgaat. Na de speech laat ik een witte duif vrij, terwijl onder mij
het spandoek 'red het klimaat nu!' wappert in de wind. Vervolgens
komen er 206 duiven uit de ark vliegen, één voor elk land in de
wereld. Na een nachtje in onze ark zijn de duiven geenszins van
plan om de weidse vallei in te vliegen, maar fladderen ze snel
terug en gaan vanaf het dak de drukte bekijken.
Turkse muzikanten spelen traditionele muziek en de gouverneur
opent de ark officieel door het vastslaan van de laatste plank. Het
is druk, ondanks het vroege tijdstip zijn veel lokale bewoners een
kijkje komen nemen om te zien wat het uiteindelijke resultaat ıs
van alle bedrijvigheid van de afgelopen maand.
Opeens worden we verrast door een onverwachte demonstratie. Een
groep mensen met spandoeken komen het plateau op, zij protesteren
tegen de Armeense kerncentrale. Een spontane actie die mooi opgaat
in onze boodschap. Binnenin de ark hebben we honderden foto's met
berichten van vooral kinderen uit Turkije bevestigd. Zij vragen elk
op hun eigen manıer aandacht voor klimaatveranderıng, het is een
verzameling ontroerende wensen, die nogmaals duidelıjk maakt waarom
we hier zijn - het gaat om de toekomst van deze kinderen en een
leefbare wereld voor hen.
Na een week op deze prachtige plek kan ik met recht zeggen dat
ik trots ben op 'onze' ark en hetgeen waarvoor hij staat, het was
een bijzonder project om aan deel te nemen! Of we ook de resultaten
gaan bereiken waarop we hopen op de G8 zal volgende week blijken,
wij zullen echter onvermoeibaar druk blijven uitoefenen middels
acties, lobbywerk, projecten zoals deze en natuurlijk op publieke
evenementen.
Wat betreft Nederland: ieder van ons kan helpen om schone
energieopwekking te bevorderen en dit ook te eisen van de overheid
en het bedrijfsleven.. Kies voor groene stroom, koop alleen
energie-efficiente apparaten, installeer overal spaarlampen, maak
zoveel mogelijk gebruik van openbaar vervoer en spreek lokale,
provinciale en landelijke politicı aan op hun verantwoordelijkheid.
En bekijk onze nieuwe website: www.stopnieuwekolencentrales.nl
en help mee om de bouw van de centrales te stoppen!
Woensdag 30 mei 2007: Nog maar 1 dag...
Het kamp gonst van de bedrijvigheid. De laatste dag, en er moet
nog zoveel gebeuren. Een groepje schildert spandoeken in 16 talen,
anderen beginnen met het opruimen van de bergen afvalhout.
Vanochtend heb ik me weer op de vloer van de Ark gestort… er
werken hier een aantal ervaren timmermannen en ik pik gretig hun
tips op om een strakke houtvloer te leggen! We ploeteren hard door
in de brandende zon. De bouwploeg zal vannacht niet aan slapen
toekomen. Maar het resultaat is het meer dan waard, de ark wordt
echt prachtig.
Als 's middags om één uur het onweer al losbarst en het 'schip'
in de bliksem oplicht tegen de donkere wolken, verheven op de
rotsen, is het een ronduit machtig gezicht. De middag wijd ik aan
het vertalen van een oproep aan de wereldleiders die ik morgen
tijdens het openingsritueel ga voorlezen.
Dinsdag 29 mei 2007: Bergbeklimmers bereiken top Ararat
Vandaag hebben onze bergbeklımmers de top bereikt van Mount
Ararat. Vanochtend om 2 uur vertrokken ze uit het laatste kamp op
4200 meter, en om half negen stonden ze op de top van de 5165 meter
hoge berg. Onze gebedsvlaggen zijn opgehangen, en een spandoek met
de tekst 'G8 - this is the point of no return - save the climate
now!' werd uitgevouwen. Middels een videofoon werden de beelden en
ervaringen de wereld ingestuurd.
Lang konden ze niet blijven, bıj -20 graden en een harde wınd
was het geen omgeving om al te lang te blijven. Het bereiken van de
top was een enorme prestatie omdat een aantal van de klimmers nog
nooit zo hoog geklommen had, en de weersomstandıgheden slecht waren
- er lag ongewoon veel sneeuw voor de tijd van het jaar.
Beneden in ons kamp wordt ondertussen hard doorgewerkt. De
raampjes worden gezet en het dak wordt afgewerkt zodat de ark
straks een wind- en waterdicht onderdak biedt.
Maandag 28 mei 2007: Werken aan onze erfenis
Ons kamp is een bijzondere verzameling van inventieve en 'low
impact' oplossingen om zo'n grote groep mensen te kunnen
huisvesten. We hebben een solar shower: een wigwam van zeil en
staken met een plastic zak met water die overdag in de zon opwarmt
en 's avonds voor een warme douche zorgt. Twee gaten in de grond
met eenzelfde wigwamconstructie dienen als toilet, water komt uit
een tank die elke dag opgevuld wordt door een vrachtwagen uit de
vallei.
Verder hebben we twee keukententen, een kantoortent (met drie
spaarlampen in de nok), een materiaaltent en natuurlijk alle tenten
om in te slapen. In de komende dagen arriveren er meer campaigners
en persmensen, en zal onze tentenstad nog groeien.
Ik zit op dit moment in de kantoortent en boven mij raast een
enorm onweer. Al voor de derde dag op een rij is het overdag enorm
heet, maar tegen de avond neemt de wind toe en worden we
getrakteerd op zwaar weer. Vandaag is de storm heel hevig, met
onweer, bliksem en grote hagelstenen, en dat maakt dat we ons
tamelijk kwetsbaar voelen hier onder het tentdoek. Echter, onze
gedachten zijn vooral bij de groep bergbeklimmers. Ze moeten
inmiddels het tweede kamp op 4200 meter bereikt hebben en we hopen
dat ze beschut zitten. Morgen gaan zij de eerste toppoging
wagen.
Vandaag was een drukke dag. Zoals gewoonlijk om zes uur
opgestaan, half zeven ontbijt en doorgewerkt tot het donker werd
rond half acht. Ik ben nu begonnen met het leggen van de vloer
binnenin de ark. Hoewel één wand van het schip nog helemaal open is
werken we binnen al af wat we kunnen want de tijd dringt, we hebben
nog maar twee dagen voor de openingsceremonie.
Tijdens het werken komen regelmatig mensen uit de omliggende
dorpen een kijkje nemen. Met een paar woorden engels en handen en
voeten proberen we te communiceren. Een meisje van een jaar of tien
komt al een week lang elke dag helpen met de bouw. Zij gaat niet
naar school en daarom geven de Turkse vrijwilligers haar in de
middag ook les in lezen en schrijven.
Inmiddels verspreid het verhaal van de ark zich over de wereld.
Vandaag weer een voorpaginafoto en -artikel in de grootste Turkse
krant. Klimaatverandering is niet meer een gegeven wat alleen in
wetenschappelijke kringen rondwaart, inmiddels is de urgentie
doorgedrongen tot de meeste mensen. Alhoewel het een probleem van
enorme omvang is, liggen er talrijke oplossingen voor het
oprapen.
Investeren in schone energieopwekking en serieus inzetten op
energiebesparing zijn geen onbereikbare maatregelen, maar kunnen nu
ingevoerd worden. Er ligt een compleet scenario klaar om de CO2
uitstoot in Nederland met 30 % in 2020, en 80% in 2050 terug te
dringen. Deze reductie is in de rijkere, westerse landen nodig om
de temperatuurstijging onder de twee graden te houden, en zo
ingrijpende gevolgen voor het klimaat op aarde te voorkomen. Deze
'energierevolutie' kan vandaag gestart worden en is uiteindelijk
ook goedkoper dan doorgaan op de vervuilende weg met alle gevolgen
van dien.
De wil vanuit politiek en bedrijfsleven is echter cruciaal, en
eenieders besef dat je als individu je verantwoordelijkheid kunt
nemen. Het inzicht dat het hier om een existentiele bedreiging voor
de mensheid draait lijkt nog steeds niet te zijn doorgedrongen. Van
ongegronde excuses en uitstel mag geen sprake meer zijn.
Willen we als erfenis een wereld achterlaten waar
overstromingen, droogte, orkanen en sterfte van mens, dier en plant
een verarmde planeet achterlaten? Of zien we eindelijk in dat we
maar één aarde hebben, en dat we in onze honger naar méér, groter
en luxer hard op weg zijn deze rijkdom te vernietigen? Het is aan
ons: act now!
Zondag 27 mei 2007: Ook Nederland moet actie ondernemen
De volgende morgen word ik wakker van het gezang van vele, mij
onbekende vogels. We nemen afscheid van de berggroep die aan de
drie dagen durende beklimming begint. Na een ontbijt met de
heerlijke lokale variant geitenkaas en veel vers brood begin ik met
het graven van gaten voor vlaggestokken.
Afleiding te over, als een herder met zijn kudde het kamp
doorkruist. Enkele nieuwsgierige geiten onderzoeken de tenten en
proberen of ze er bovenop kunnen klimmen, en de ezel positioneert
zich op een grote rots en beschouwt daar het leven terwijl hij de
vallei overziet. Hij heeft geen weet van de dreiging die het
dieren-, planten- en mensenrijk boven het hoofd hangt, geen
boodschap aan de wereldleiders die de toekomst van de aarde in hun
hand hebben.
Volgende week begint de G8-top in Heiligendamm, Duitsland, waar
enorme winst op klimaatgebied kan worden behaald mits de politici
nu eindelijk knopen gaan doorhakken. Het opwarmen van de aarde is
een wereldomvattend probleem en stopt niet bij het verhogen van
dijken en andere 'dweilen met de kraan open' ingrepen.
Klimaatverandering veroorzaakt meer armoede, zet wereldvrede op
het spel en veroorzaakt enorme verliezen in biodiversiteit. Er is
dringende noodzaak voor de G8-leiders en met hen alle regeringen
van alle landen om nu voor eens en voor altijd de weg naar duurzame
energiewinning in te slaan en de uitstoot van CO2 en andere
broeikasgassen radicaal terug te dringen.
Gebeurt er niets, dan veroorzaken we letterlijk een nieuwe
zondvloed en zullen we aan een Ark niet genoeg hebben om de
bewoners van deze aarde ervoor te behoeden. Nu is de tijd om het
tij te keren... en ik hoop dan ook van harte dat de Nederlandse
regering ons signaal oppikt en zich laat inspireren.
Onlangs hebben we ons als land gecommitteerd aan 30% CO2
reductie in 2020 - hoe valt dat te rijmen met vijf nieuwe centrales
die 30 miljoen ton CO2 per jaar uitstoten? Er is voldoende
economisch en technologisch draagvlak voor grootscheepse
bevordering van duurzame energie. Met een energierevolutie kunnen
we volledig voorzien in onze elektriciteitsbehoefte. De consument
wil groene stroom, die we nu uit het buitenland moeten importeren.
Waar wachten we nog op?
Hier, in Turkije is de temperatuur inmiddels opgelopen tot bijna
30 graden, en ga ik deze me deze namiddag in het zweet werken door
te helpen met de bouw van de Ark. Merhaba!
Zaterdag 26 mei 2007: Aankomst bij Ararat
Mount Ararat, een mysterieuze naam voor een mysterieuze berg.
Veel weet ik nog niet van de geschiedenis en geologie van het
gebied rond deze berg in Oost-Turkije waar ik de komende week ga
doorbrengen. Het vooruitzicht om mee te bouwen aan een nieuwe
versie van de Ark van Noach spreekt echter tot de verbeelding.
De ark, zoals die beschreven wordt in verschillende religieuze
teksten, is een machtig symbool voor de mensheid en zijn capaciteit
om te veranderen en zichzelf opnieuw uit te vinden. Ik kan niet
wachten om het plateau waarop de Ark gestalte krijgt met eigen ogen
te aanschouwen en de prachtige natuur en de lokale bevolking te
leren kennen.
Echter, de laatste etappe van de reis, de 200 kilometer tussen
Van en Dogubayazit gaan niet zonder problemen. Twee keer worden we
opgehouden bij een roadblock, compleet met tanks, honden en
militairen in volle wapenuitrusting.
We reizen met de Greenpeace variant van een 'dolmus', een
minibusje volgeladen met bergbeklimmers, enorme rugzakken en onze
gids Onur. Dankzij een grote hoeveelheid papieren en onze charmante
chauffeur kunnen we na enig oponthoud verder rijden. Het gebied
waar we doorheen rijden ligt dicht bij de grenzen met Iran en
Armenie, en tot voor kort was de PKK hier actief, vandaar de
strenge controles.
Langzaam komen we dichter bij onze bestemming en de grassige
vlaktes maken plaats voor lavavelden en sneeuwbedekte bergtoppen.
Af en toe rijden we door kleine dorpjes van slordig uit
betonblokken opgetrokken huisjes. De meeste mensen hier leven van
een gemixte kudde dieren, geiten, schapen, ezels en koeien grazen
hier door elkaar in de vallei. Het is een arme regio die te lijden
heeft gehad van de politieke en militaire onrust.
Na een korte stop in een hotel om de permits voor de
bergbeklimmers op te pikken rijden we omhoog, het plateau op. Al
snel zien we de ark op een uitstekende rots opdoemen met daaronder
de kleurrijke tenten van het basiskamp. Een groep duitse en turkse
vrijwilligers werkt al drie weken als bezetenen om de ark op tijd
af te krijgen voor de openingsceremonie op 31 mei. Het is een
machtig gezicht, een schip in wording, geheel uit hout gebouwd, met
de machtige mount Ararat op de achtergrond.
Tessie, rechtsonder, met haar reisgroep.
Kort nadat we aangekomen zijn bezoekt de plaatselijke gouverneur
het kamp. Hij wenst de bergbeklimmers een veilige trip en uit zijn
hoop voor een wereld waarin de mensheid in balans leven met al dat
ons omgeeft, ook wij maken deel uit van een ecosysteem en hebben
niet het recht dat te verstoren. Ook spreekt hij over de
nabijgelegen Armeense kerncentrale die onlangs weer in gebruik is
genomen. Er is veel tegenstand en angst voor een tweede Tsjernobyl
onder de bevolking en liever zouden ze hier de ontwikkeling van
windmolenparken zien.
In het donker zet ik mijn tent op en help daarna met het
schrijven van de gebedsvlaggetjes die op de top van de berg
geplaatst worden. Wensen, spreuken en uitspraken in diverse talen
over het klimaat en tekeningen van de zon en dieren sieren de
gekleurde stof.
Ook leer ik dat als gevolg van de politieke spanning in deze
regio we de berg bij z'n lokale naam, Agri, moeten noemen, Ararat
is een Armeens woord en ligt gevoelig. Omgeven door het geluid van
krekels en de geur van wilde thijm kruip ik in mijn slaapzak, vol
van de indrukken van deze eerste dag in Turkije.